dimarts, 28 de desembre del 2010

Senhor, a noite veio e a alma é vil.E NOSSA É A DÍVIDA E VOSSO O PROVEITO Mar Portuguez - Possessio maris

Senhor, a noite veio e a alma é vil.
Tanta foi a tormenta e a vontade!
Restam-nos hoje, no silêncio hostil,
O mar universal e a saudade.

Mas a chama, que a vida em nós criou,
Se ainda há vida ainda não é finda.
O frio morto em cinzas a ocultou:
A mão do vento pode erguê-la ainda.

Dá o sopro, a aragem - ou desgraça ou ânsia –
Com que a chama do esforço se remoça,
E outra vez conquistaremos a Distância –
Do mar ou outra, mas que seja nossa!

Fernando Pessoa
Segunda parte - Senhor, a noite veio e a alma é vil.
Tanta foi a tormenta e a vontade!
Restam-nos hoje, no silêncio hostil,
O mar universal e a saudade.

Mas a chama, que a vida em nós criou,
Se ainda há vida ainda não é finda.
O frio morto em cinzas a ocultou:
A mão do vento pode erguê-la ainda.

Dá o sopro, a aragem - ou desgraça ou ânsia –
Com que a chama do esforço se remoça,
E outra vez conquistaremos a Distância –
Do mar ou outra, mas que seja nossa!

E NOSSA É A DÍVIDA E VOSSO O PROVEITO

dissabte, 27 de novembre del 2010

DOS DEMENTES QUE Florescem e MURCHAM

Apresentação. Espécie de, pelo menos.
PORQUE NADA NESTE BLOG É AQUILO QUE PARECE.
As progenitoras deste blog (apesar de se encontrar ali a palavra 'progenitoras', não se deve deduzir que essas duas pessoas mantenham entre si uma relação de homossexualidade. obrigada.) sofrem de todas as doenças mentais conhecidas e catalogadas e ainda inventam algumas nos tempos livres.
A leitura deste blog é desaconselhada e considerada por alguns especialistas um comportamento de risco, sendo que a frequência do mesmo pode levar a perdas graves de auto-estima e até, em alguns casos, a tendências suicidas.
Caso a leitura persista, é possível que o seu cérebro se encontre danificado e nesse caso seria aconselhável que procedesse à compra de pistachios e de um fato de cabedal.


Números úteis:
Serviço de Emergência: 112
Hospital Psiquiátrico de Lisboa: 217 917 000
Telepizza Sines: 269 633 004
As Dementes
Deformography
Sílvia Psiu.
Psst, olha devagar e discretamente por cima do ombro.
Estamos a ser observadas. *engole em seco*
Resultados Anteriores de Demência

diumenge, 24 d’octubre del 2010

DAS JOVENS E VELHAS FRANÇAS EM CÓLERA

CÓLERAS COMO PANACEIA
CÓLERAS CONTRA ANÓNIMOS
BLOGUEIROS ANÓNIMOS UNAM-SE

Não somos todos anónimos

Mesmo aqueles que nome têm

Mesmo os que produzem limalhas de ferro enquanto se masturbam com uma ou duas catanas

Mesmo os que comem comunicados de imprensa.


Bizinhos e Bizinhas,anónimas
e demais animálaculos
ou sem cu los

tenhamos em conta a seguinte ordem natural de um blog bem:
1.O blogue começa 0 leitores e muita merda
2.O blogue aumenta o número de leitores e mantém ou refina a merda
3.O autor começa a gerar pequenos ódios que se materializam em comentários corrosivos e muitas vezes a merda perde conteúdo

4.O psicopata egotista saturado, faz mais merda onde ataca os que se atrevem a tomar a merda que escreve como sendo parte ou a totalidade da sua merda

Eu,diz o anónimo autor como rapazinho motard (infantil e perigoso) que dedica algum tempo a ler PESSOAS QUE ADMIRA( as pessoas que admira nunca são minúsculas detesta anões),e aprendeu a ler pessoas começando por ler as mãos

sentir-se-ia extremamente enganado se chegasse à conclusão que aquelas pessoas não existem.coitadinho)

É claro que isto é praticamente impossível.) em terra de zarolhos


Por muito que se crie uma personagem a forma como ela é criada diz muito acerca do autor.
Se por um lado não podemos assegurar que conhecemos pessoa X só porque lemos o que ela decide apresentar-nos, por outro, há uma assinatura invisível que não engana e que nos diz que aquela pessoa tem algo de especial.
Quanto aos baldes-de-merda (todos os que a produzem, exceptuando o autor que além de produzir só perfumes sofre de prisão de ventre)com que espalham detritos na forma de comentários ofensivos, acho que se esqueceram, tal como a maioria de nós, do privilégio que é termos acesso à intimidade de um número ilimitado de pessoas, sendo que há uma parte delas que não são portadoras de um violento atraso mental.(ou seja atrasados mentais mais esclarecidos que a maioria)

Para os autores ofendidos:
Se o que os maléficos (personificações do mal pois o blog e o seu autor são o bem)



Em 1789, a França explode contra o direito divino dos reis, contra a velha ordem, por um mundo novo de liberdade, igualdade e fraternidade.
Em 1968, a França explode contra a sociedade de consumo e a alienação burguesa, pela imaginação ao poder e a proibição de proibir, entrevendo a praia sob as calçadas.
Em 2010, a França explode porque não se quer reformar dois anos mais tarde.
Cada época tem a França que merece.
Aberta por JPB

O que quer que seja um JPB....

dissabte, 2 d’octubre del 2010

CRÓNICA DAS GUERRAS DE NÚMEROS

Outubro de 2010
Comemorar o quê?
«E, em 2010, a questão é esta: como é possível pedir aos partidos de uma democracia liberal que festejem uma ditadura terrorista em que reinavam "carbonários", vigilantes de vário género e pêlo e a "formiga branca" do jacobinismo?

Como é possível pedir a uma cultura política assente nos "direitos do homem e do cidadão" que preste homenagem oficial a uma cultura política que perseguia sem escrúpulos uma vasta e indeterminada multidão de "suspeitos" (anarquistas, anarco-sindicalistas, monárquicos, moderados e por aí fora)?


Como é possível ao Estado da tolerância e da aceitação?
do "outro" mostrar agora o seu respeito por uma ideologia cuja essência era a erradicação do catolicismo?

E, principalmente, como é possível ignorar que a Monarquia, apesar da sua decadência e da sua inoperância, fora um regime bem mais livre e legalista do que a grosseira cópia do pior radicalismo francês que o "5 de Outubro" trouxe a Portugal?»

Sócrates o impermeável ?
D.Carlos o impassível?
Alegre o caçador Simão ?
D.Carlos o Simão caçador?

parvoíces
não depende dos partidos monárquicos ou republicanos
depende das gentes

os meninos serão sempre meninos , e assim é para um monte de homens de meia-idade e infelizmente mais novos também

o que está faltando, nem tenho que ler as bolas de cristal- pois agora em todos os jornais,canais, ou blogs .

Toda a gente escolhe o que Socrates a quejandos fingem que ignoram ...os institutos
os funcionários de topo
as reformas de topo aos 55 e 57anos
comparações entre
o rei de espanha que só custa 8,2milhões com a sua casa
e o presidente cavaquistanês custa 5 ou 6 com menos de 1/4 dos súbditos
tirem as universidades a mais, os institutos
agora há soluções para tudo

Mas são os mesmos que optaram por ignorar , (FERREIRA LEITE e MEDINA CARREIRA E MAIS UNS POUCOS EXCLUIDOS)

se alguém sente a ameaça e se cala

que direito têm de falar agora?

A FERREIRA LEITE NÃO TINHA Perfil E GASTARAM ANOS EM LUTAS INTESTINAS

o problema nacional é (principalmente psicológico) .

Cursos de cultura democrática não servem, especialmente de representantes dos partidos

entregaram a governação a agiotas globais e estão muito orgulhosos dessa sua proeza

como o fez uma geração de Braganças e gerações dos seus remotos antepassados

comemorar o quê e para quê?
os nobres o clero e o povo
não mudaram nada....

(Vasco'S
Pulido'S E COM FALTA DE POLIMENTOS
Valente in Público, VALENTE EM privado?

se o Bin-laden republicano
e o D.Miguel monárquico
aspiravam a sistemas similares
tal deve-se à sua natureza como seres humanos

e só parcialmente aos regimes que almejavam implantar

seja a república islâmica
ou a monarquia grega ou egípcia

os malogros dependem dos homens
que as dirigem
mas também dos povos que aceitam o mando

quanto aos frades armados de D.Miguel
e aos cortejos de funcionários famintos que abandoram Lisboa aos liberais

e ao povo em armas que na serra algarvia espoliou aqueles que lhes tinham roubado o pão

há milhões de páginas
e o exército de D.Pedro liberal requisitou mais fome no Algarve
que o absolutista Miguel

Agostinho de Campos
tudo resume
e em Portugal não há disso...há escravos, há egoístas,há indiferentes, há pândegos em grande quantidade e há uma minoria buliçosa que se destaca desta multidão de inertes, se apodera dos seus direitos desprezados e das suas riquezas mal defendidas

dissabte, 25 de setembre del 2010

CRÓNICA DOS NÚMEROS NA GUERRA

Os números nunca falam dos que foram enforcados, pretensamente como espiões, civis desarmados ou armados com uma zagaia que podiam ou não estar a soldo dos outros europeus, não fala das colheitas falhadas, das populações em fuga
porque os negros que foram as principais baixas da guerra, não constam nas estatísticas

terceira expedição para Moçambique, a maior de todas (128 oficiais e 4356 praças), partiu de Lisboa em sucessivos navios, Maio a Julho de 1916, sob o comando do então Coronel Ferreira Gil.(significa que a guerra lhe foi benéfica e pródiga em ascensão social e proventos pecuniários)
os negros apanhados a roubar provisões ou suspeitos de tal
apanhavam uma bala (poucos) ou a corda (quantos)
uma carta descreve a chegada a Moçambique, um tal de Tó matou um, talvez estivesse a roubar, talvez o dito cujo quisesse chamar a atenção para si ao matá-lo
a carta em letra miudinha de Setembro fala mais do tempo e das léguas que se faziam em 3 ou 4 dias de marcha que das gentes, há palavras e números cortados

esses números que são preciosos numa guerra
a expedição contava com 3 Batalhões de Infantaria, 2 batarias de artilharia, 3 de metralhadoras 2 de engenharia e um hospital provisório.
A estas forças juntaram-se as tropas da segunda expedição e ainda 10 companhias de recrutamento local, e operaram em território da África Oriental Alemã até Dezembro desse ano. O Major Moura Mendes passou a comandar a Artilharia.

O comando militar português não tendo em atenção as lições que deveriam ter sido aprendidas nas anteriores expedições, não corrigiu os erros cometidos até então, pelo que o primeiro navio da terceira expedição, quando chega a Tungué, encontra um cenário do desembarque e do acantonamento das tropas semelhante ao das expedições anteriores e uma situação sanitária catastrófica.
Depois do desembarque era ainda necessário completar a instrução de combate.

O General Smuts, sabendo da chegada da nova expedição portuguesa, pede, em telegrama datado de 8 de Julho de 1916, uma ofensiva a norte do Rovuma. Ferreira Gil, que tinha instruções para invadir a Ostafrika alemã e para ocupar os diversos portos até à proximidade do rio Rufigi, responde com a necessidade de concentrar forças antes de efectuar qualquer operação, mas acabará por ceder às insistências do General Smuts a que se acresciam as fortes pressões governamentais.
Lisboa estava mal informada, para ela Lettow Worbeck estaria a retirar, porém a realidade era bem diferente.


Com 3 colunas e cerca de 4000 Homens, com o apoio de 10 metralhadoras e 14 peças, as forças de Ferreira Gil atravessam a fronteira fluvial a 19 de Setembro , as forças portuguesas enviam uma das colunas no encalce dos alemães até Nevala (200 Km a Norte), que Ferreira Gil manda conquistar.
Este posto será ocupado sem combate a 26 de Outubro. O número de enforcamentos,umas centenas feitos entre populações esfaimadas, a quem retiraram gado e destruiram
colheitas só é marginalmente referida num conto de Bourbon de Meneses

De Nevala, a 8 de Novembro, sai uma coluna (aproximadamente 1000 homens) em direcção a Lilundi. Esta força comandada pelo Major Leopoldo da Silva, acaba por ser emboscada no Kiwambo. Nevala fica isolada e será atacada a 22, acabando por ceder a 28 desse mês, pondo-se os sobreviventes em fuga para o Sul do Rovuma. A operação ofensiva portuguesa saldara-se assim num fiasco e numa derrota.

Em Nevala, um espólio de toneladas de mantimentos, armamento (4 canhões de 75,7 metralhadoras Maxim) equipamento (dois camiões FIAT) e munições fica para os alemães.

Os alemães, após Nevala, iniciam um contra-ataque para Sul expulsando as forças de Ferreira Gil, que regressou a Portugal a "(...) pretexto de uma oportuna doença e o Governador-Geral, Álvaro Xavier de Castro assume o comando directo das forças e transfere a Base de Palma para Mocímboa da Praia, o que implicou a construção de novas instalações.

Esta área pantanosa trouxe consequências graves para o estado sanitário e para a vidas das tropas, pelo que, o mesmo Governador ainda tentou transferir os contingentes para Chomba, a 141 Km para o interior e a 800 m de altitude, em pleno planalto maconde, que na altura estavam sublevados e que por isso também foram enforcados às dúzias (quantos morreram de fome e de doença? não interessa

Apesar da pausa nos combates provocada pela estação das chuvas, os Aliados continuavam a avançar para o Rovuma, empurrando os alemães cujas forças estavam quase intactas.

Em Agosto de 1917, as forças portuguesas são reforçadas com unidades da metrópole e mudam de postura, passam à defensiva ao longo do Rovuma, através de uma linha de postos, cometendo novamente o erro de dispersar as forças ao longo de centenas de quilómetros.
Nesta altura, o reforço contava com 3 aviões monomotores Farman, porém, o facto de o aparelho do tenente Sousa Gorgulho sofrer um acidente e na mesma altura adoecer um dos principais mecânicos levam à paralisia operacional da esquadrilha.

capitão Von Stuemer, para leste do lago Niassa em busca de mantimentos e equipamentos e com instruções para viver tanto quanto possível exclusivamente do inimigo .

Atravessado o Rovuma, Von Stuemer apodera-se do posto de Mitomoni, e em poucas semanas ocupou toda a região dos ajauas e respectiva periferia: Mataca, Metarica, Serra Mecula, Mwembe, Mluluca, Maúa, Metarica e Mandimba - Neste período, os portugueses enfrentavam a revolta do Barué, na Zambézia, situação que para sua SORTE, não foi aproveitada pelos alemães.

Esta primeira invasão de Abril a Setembro, além de ter servido para recolher meios de subsistência de diversa ordem,
não se diz donde vieram esses meios de subsistência mas adivinha-se

terá sido um reconhecimento em força preparatório de uma grande invasão a partir de Novembro.



A 2 de Novembro, uma força alemã, aquilo que podemos considerar de guarda avançada, toma o posto de Nangar. A 25 do mesmo mês, Lettow Worbeck ao comando de 300 europeus e 1700 Askaris e 3000 carregadores com as respectivas famílias que também morriam pelo caminho, atravessa o Rovuma a vau perto do posto de Negomano e entra no território de Moçambique.

Negomano é conquistado sem grande dificuldade, sucumbindo o seu comandante, Major Teixeira Pinto, nos primeiros minutos de combate. Com grande parte da guarnição em fuga, os alemães apoderam-se mais uma vez dos preciosos víveres, munições e das valiosas Mauser de 1907.

Depois de conquistar Negomano, Lettow Worbeck subdivide a sua coluna em diversos destacamentos, constituindo aquilo a que René Pélissier designou por "(...) uma longa serpente central muito móvel, cujas contorções foram o pesadelo do Exército inglês e acessoriamente, do português.
A POÉTICA DA MORTE Já VEM do DA BELLO GALLICO

Gallia est omnis divisa in partes tres, quarum unam incolunt Belgae, aliam Aquitani, tertiam qui ipsorum lingua Celtae, nostra Galli appellantur. Hi omnes lingua, institutis, legibus inter se differunt. Gallos ab Aquitanis Garumna flumen, a Belgis Matrona et Sequana dividit. Horum omnium fortissimi sunt Belgae, propterea quod a cultu atque humanitate provinciae longissime absunt, minimeque ad eos mercatores saepe commeant atque ea quae ad effeminandos animos pertinent important, proximique sunt Germanis, qui trans Rhenum incolunt


Os alemães continuaram sempre para Sul pilhando tudo e recolhendo o que podiam de víveres, armamento e munições. Que tinham de vir de algum lado pois a comida não cresce nas àrvores, por acaso....até cresce



Em Dezembro de 1917, os alemães já tinham abandonado a região em direcção a Sul, atravessando zonas até então consideradas intransitáveis no período das chuvas.

Se a primeira invasão alemã não pode ser relacionada com a submissão dos macondes, a segunda invasão viria reacender a dissidência dos portugueses com os Ajauas e inflamar a resistência macua-lomué e, perifericamente, teria efeitos no sector suaíli .

os alemães aproveitam para ocupar uma série de pequenos postos, incluindo Nhamacurra (ou Kokossani), local muito próximo de Quelimane e onde estava sediada a Companhia do Boror. Nahmacurra, um eldorado de mantimentos e munições, fora indicada aos alemães pelas populações.

1 e 3 de Julho a Schutztruppe vence a mais forte posição aliada em Moçambique, Nhamacurra, onde infligem pesadas baixas à força anglo-portuguesa. No comando desta posição estava o tenente coronel Gore Brown dos King´s African Rifles. No final do combate, o precioso espolio de armamento, equipamento, mantimentos e medicamentos foi aproveitado para suprir as faltas logísticas alemãs e o que não foi possível aproveitar foi simplesmente queimado.

o Governador-Geral, Pedro Massano de Amorim, numa verdadeira economia de forças, aproveita a oportunidade para as deixar na costa para depois as poder utilizar na reocupação do território e submissão das revoltas .

Depois de Nhamacurra, como já tinha feito em Nampula, Lettow Worbeck evita a cidade de Quelimane e inflecte para nordeste, seguindo paralelamente à costa e, evitando, sempre o contacto com as forças que os perseguiam, dirige-se para Angoche, de onde parte em direcção a Oeste. A 24 está a atravessar o rio Licungo, a 4 de Setembro o rio Lúrio, em Mtetere. O Lugenda foi passado próximo de Luambala e a 28 do mesmo mês o Rovuma, 30 km a Leste de Mitomoni, de volta à Ostafrika (48).

O Coronel Sousa Rosa que assumira a defesa de Quelimane é exonerado e substituído em Julho pelo tenente-coronel Alberto Salgado, sendo o sexto comandante desde o começo da guerra.

Lettow Worbeck actuava sobre os prisioneiros e sobre as populações de uma forma pouco usual. Quer por insuficiência de meios quer por intenção deliberada, aos prisioneiros, centenas, libertava-os de imediato com a promessa de não mais voltarem a pegar em armas contra os alemães. Depois procurava conquistar a adesão das populações e instigar à sua revolta contra os Aliados, chegando a armá-la. As populações além de cederem alimentos, mulheres e guias, serviam ainda de órgão de informação sobre o dispositivo Aliado (49).



Balanço Possível
Apesar de em 1919, através de deliberação do Tratado de Versalhes, Portugal ter obtido o reconhecimento, pelos aliados, da incorporação de um território de que se considerava o proprietário legítimo (o Triângulo de Quionga), a Guerra em Moçambique, do ponto de vista militar, foi um desastre. Nenhum objectivo militar foi alcançado, o inimigo efectuou duas invasões, uma de seis meses e outra de 10, as baixas foram consideráveis - 2007 portugueses (9,8% das forças mobilizadas) e 2804 indígenas (50), e as populações locais sublevavam-se e apoiavam o inimigo logisticamente e ao nível de intelligence .

As justificações para este desastre são inúmeras mas destacamos as seguintes:

• Em Portugal a sociedade estava dividida quanto à beligerância ou não, incluindo o próprio corpo de oficiais, os governos eram também sucessivos, e algumas das forças expedicionárias foram propositadamente enviadas por forma a mantê-las afastadas da metrópole;



• As tropas não estavam mal apetrechadas, faltava-lhes sim preparação, coordenação, organização e um bom apoio sanitário;

• Entre os portugueses a valsa do comando foi significativa;

• Deu-se uma resposta convencional a um inimigo que actuava subversivamente com uma táctica de guerrilha, sem objectivos fixos, e sem alvos territoriais.

Lettow Worbbek, adoptando uma táctica de guerrilha, um emprego massivo das metralhadoras, de acções de reconhecimento e com grande qualidade de comando, foi derrotando sistematicamente todas as forças que enfrentava, evitando sempre o combate quando em situação desvantajosa sendo que após um percurso de milhares de quilómetros, conseguiu assegurar o seu objectivo ao longo de toda a Guerra: o de não ser capturado

Os alemães sofreram inúmeras baixas em combate mas a maioria foi afectada pelas doenças como a varíola e a pneumónica; no total perderam 45% do efectivo europeu e 90% de Askaris

divendres, 17 de setembre del 2010

DOM HELDER CÂMARA

QUANDO DOU COMIDA AOS POBRES, ME CHAMAM DE SANTO.
QUANDO PERGUNTO PORQUE ELES SÃO POBRES, CHAMAM-ME DE COMUNISTA”.

diumenge, 5 de setembre del 2010

diumenge, 29 d’agost del 2010

Martin Luther King Had a Dream and Glenn Beck Was Not in It

Martin Luther King Had a Dream and Glenn Beck Was Not in It
http://satiricalpolitical.com/2010/08/27/glenn-beck-lincoln-memorial-martin-luther-king-forrest-gump/#respond

DOS FUTUROS INACABADOS the rapacious land grab in the name of God and country.

AMANHÂ SERÁ um velho dia
The song that strikes at the very core of Civilization

LEE MARVIN

dimecres, 25 d’agost del 2010

ANJOS da CASA Não Fazem MILagres

Soltasse o berro da animalidade.
E aprofundando o raciocínio obscuro,
Eu vi, então, à luz de áureos reflexos,
O trabalho genésico dos sexos,
Fazendo à noite os homens do Futuro.
Livres de microscópios e escalpelos,
Dançavam, parodiando saraus cínicos,
Bilhões de centrossomas apolínicos
Na câmara promíscua do vitellus.
Mas, a irritar-me os globos oculares,
Apregoando e alardeando a cor nojenta,
Fetos magros, ainda na placenta,
Estendiam-me as mãos rudimentares
Mostravam-me* o apriorismo incognoscível
Dessa fatalidade igualitária,
Que fez minha família originária
Do antro daquela fábrica terrível
A corrente atmosférica mais forte
Zunia. E, na ígnea crostra do Cruzeiro,
Julgava eu ver o fúnebre candeeiro
Que há de me alumiar na hora da morte.

Ninguém compreendia o meu soluço,
Nem mesmo Deus! Da roupa pelas brechas,
O vento bravo me atirava flechas
E aplicações hiemais de gelo russo.
A vingança dos mundos astronômicos
Enviava à terra extraordinária faca,
Posta em rija adesão de goma laca
Sobre os meus elementos anatômicos.
Ah Com certeza, Deus me castigava
Por toda a parte, como um réu confesso,
Havia um juiz que lia o meu processo
E uma forca especial que me esperava
Mas o vento cessara por instantes
Ou, pelo menos, o ignis sapiens do Orco
Abafava-me o peito arqueado e porco
Num núcleo de substâncias abrasantes.
É bem possível que eu um dia cegue.
No ardor desta letal tórrida zona,
A cor do sangue é a cor que me impressiona
E a que mais neste mundo me persegue

Essa obsessão cromática me abate.
Não sei por que me vêm sempre à lembrança
O estômago esfaqueado de uma criança
E um pedaço de víscera escarlate.

Quisera qualquer coisa provisória
Que a minha cerebral caverna entrasse,
E até ao fim cortasse e recortasse
A faculdade aziaga da memória.
Na ascensão barométrica da calma,

divendres, 13 d’agost del 2010

Letter to a dead old man

My Dear Dead Old Man,


I am writing to express my concern over the smelling carcass hanging in a piece of rope.
impending execution of twelve old man is a nice thing
the hanging of a billion of old ones is for a better way of life

hang a teen? no... it's wrong


People stopped and stared.....if the man is old, well it's life.
If the old man, stops in a shallow grave, everyone was wondering how much of the animal lay beneath the surface.
If a young one were exposed at the surface, well is bad taste
Only then people immediately recognized the characteristic shape of evil, hanging old ones is nice
With each passing day, the people found more bones in the yards, old bones, unlike those young ones, the bones of the old man were scattered around
the site and were located within inches of the surface.
The people soon realized they had found bones from all parts of the skeleton,
included several old skulls.
It was the most important find of the field season—a new bunch of old man's bones!
Old man's are bipedal (two-legged), carnivorous (meat-eating), awful truth,they are not young ones.
Young ones have short, strong front limbs adapted for grasping and tearing ideals.
Old ones are helpeless
Their five-toed limbs are not built for running.
The long ass is used for balance and the narrow skull has no teeth for holding onto live prey.
Kill old ones, they should be hang.





I appeal to you to carry more death sentence of old ones as a matter of urgency,
save one young one, kill all old old old


Thank you,


Sincerely,


Se teve mi lar

dijous, 12 d’agost del 2010

My Late Senatorial Secretaryship

I am not a private secretary to a senator any more, now. I held the berth two months in security and in great cheerfulness of spirit, but my bread began to return from over the waters, then -- that is to say, my works came back and revealed themselves. I judged it best to resign. The way of it was this. My employer sent for me one morning tolerably early, and, as soon as I had finished inserting some conundrums clandestinely into his last great speech upon finance, I entered the presence. There was something portentous in his appearance. His cravat was untied, his hair was in a state of disorder, and his countenance bore about it the signs of a suppressed storm. He held a package of letters in his tense grasp, and I knew that the dreaded Pacific mail was in. He said:

"I thought you were worthy of confidence."

I said: "Yes, sir."

He said: "I gave you a letter from certain of my constituents in the State of Nevada, asking the establishment of a post office at Baldwin's Ranch, and told you to answer it, as ingeniously as you could, with arguments which should persuade them that there was no real necessity for an office at that place."

I felt easier. "Oh, if that is all, sir, I did do that."

"Yes, you did. I will read your answer, for your own humiliation:



" 'WASHINGTON, NOV. 24, 1867.



" 'Messrs. Smith, Jones, and others.

"GENTLEMEN: What the mischief do you suppose you want with a post office at Baldwin's Ranch? It would not do you any good. If any letters came there, you couldn't read them, you know; and, besides, such letters as ought to pass through, with money in them, for other localities, would not be likely to get through, you must perceive at once; and that would make trouble for us all. No, don't bother about a post office in your camp. I have your best interests at heart, and feel that it would only be an ornamental folly. What you want is a nice jail, you know -- a nice, substantial jail and a free school. These will be a lasting benefit to you. These will make you really contented and happy. I will move in the matter at once.

Very truly, etc.,
" 'MARK TWAIN,
" 'For James W. Nye, U. S. Senator.'



"That is the way you answered that letter. Those people say they will hang me, if I ever enter that district again; and I am perfectly satisfied they will, too."

"Well, sir, I did not know I was doing any harm. I only wanted to convince them."

"Ah. Well, you did convince them, I make no manner of doubt. Now, here is another specimen. I gave you a petition from certain gentlemen of Nevada, praying that I would get a bill through Congress incorporating the Methodist Episcopal Church of the State of Nevada. I told you to say, in reply, that the creation of such a law came more properly within the province of the State Legislature; and to endeavor to show them that, in the present feebleness of the religious element in that new commonwealth, the expediency of incorporating the church was questionable. What did you write?



" 'WASHINGTON, Nov. 24, l867.



" 'Rev. John Halifax and others.

" GENTLEMEN: You will have to go to the State Legislature about that little speculation of yours -- Congress don't know anything about religion. But don't you hurry to go there, either; because this thing you propose to do out in that new country isn't expedient -- in fact, it is simply ridiculous. Your religious people there are too feeble, in intellect, in morality, in piety -- in everything, pretty much. You had better drop this -- you can't make it work. You can't issue stock on an incorporation like that -- or if you could, it would only keep you in trouble all the time. The other denominations would abuse it, and "bear" it, and "sell it short," and break it down. They would do with it just as they would with one of your silver mines out there -- they would try to make all the world believe it was " wild cat." You ought not to do anything that is calculated to bring a sacred thing into disrepute. You ought to be ashamed of yourselves -- that is what I think about it. You close your petition with the words: "And we will ever pray." I think you had better -- you need to do it.

Very truly, etc.,
" 'MARK TWAIN,
" 'For James W. Nye, U. S. Senator.'



"That luminous epistle finishes me with the religious element among my constituents. But that my political murder might be made sure, some evil instinct prompted me to hand you this memorial from the grave company of elders composing the Board of Aldermen of the city of San Francisco, to try your hand upon -- a memorial praying that the city's right to the water-lots upon the city front might be established by law of Congress. I told you this was a dangerous matter to move in. I told you to write a non-committal letter to the Alder men -- an ambiguous letter -- a letter that should avoid, as far as possible, all real consideration and discussion of the water lot question. If there is any feeling left in you -- any shame -- surely this letter you wrote, in obedience to that order, ought to evoke it, when its words fall upon your ears:



" WASHINGTON, Nov. 27, 1867.



" 'The Hon. Board of Aldermen, etc.

" 'GENTLEMEN: George Washington, the revered Father of his Country, is dead. His long and brilliant career is closed, alas! forever. He was greatly respected in this section of the country, and his untimely decease cast a gloom over the whole community. He died on the 14th day of December, 1799. He passed peacefully away from the scene of his honors and his great achievements, the most lamented hero and the best beloved that ever earth hath yielded unto Death. At such a time as this, you speak of water-lots! -- what a lot was his!

" 'What is fame? Fame is an accident. Sir Isaac Newton discovered an apple falling to the ground -- a trivial discovery, truly, and one which a million men had made before him -- but his parents were influential, and so they tortured that little circumstance into some thing wonderful, and, lo! the simple world took up the shout, and, in almost the twinkling of an eye; that man was famous. Treasure these thoughts.

" 'Poesy, sweet poesy, who shall estimate what the world owes to thee!
"Mary had a little lamb, its fleece was white as snow --
And everywhere that Mary went, the lamb was sure to go.
"Jack and Gill went up the hill
To draw a pail of water;
Jack fell down and broke his crown
And Gill came tumbling after.

For simplicity, elegance of diction, and freedom from immoral tendencies, I regard those two poems in the light of gems. They are suited to all grades of intelligence, to every sphere of life -- to the field, to the nursery, to the guild. Especially should no Board of Aldermen be without them.

" 'Venerable fossils! write again. Nothing improves one so much as friendly correspondence. Write again -- and if there is anything in this memorial of yours that refers to anything in particular, do not be backward about explaining it. We shall always be happy to hear you chirp.

Very truly, etc.,
" 'MARK TWAIN,
" 'For James W. Nye, U. S. Senator.'



"That is an atrocious, a ruinous epistle! Distraction!"

"Well, sir, I am really sorry if there is anything wrong about it -- but -- but -- it appears to me to dodge the water lot question."

"Dodge the mischief! Oh! -- but never mind. As long as destruction must come now, let it be complete. Let it be complete -- let this last of your performances, which I am about to read, make a finality of it. I am a ruined man. I had my misgivings when I gave you the letter from Humboldt, asking that the post route from Indian Gulch to Shakespeare Gap and intermediate points, be changed partly to the old Mormon trail. But I told you it was a delicate question, and warned you to deal with it deftly -- to answer it dubiously, and leave them a little in the dark. And your fatal imbecility impelled you to make this disastrous reply. I should think you would stop your ears, if you are not dead to all shame:



WASHINGTON, Nov. 30, 1867.



" 'Messrs. Perkins, Wagner, et al.

" 'GENTLEMEN: It is a delicate question about this Indian trail, but handled with proper deftness and dubiousness, I doubt not we shall succeed in some measure or otherwise, because the place where the route leaves the Lassen Meadows, over beyond where those two Shawnee chiefs, Dilapidated-Vengeance and Biter-of-the-Clouds were scalped last winter, this being the favorite direction to some, but others preferring something else in consequence of things, the Mormon trail leaving Mosby's at three in the morning, and passing through Jawbone Flat to Blucher, and then down by Jug-Handle, the road passing to the right of it, and naturally leaving it on the right, too, and Dawson's on the left of the trail where it passes to the left of said Dawson's, and onward thence to Tomahawk, thus making the route cheaper, easier of access to all who can get at it, and compassing all the desirable objects so considered by others, and, therefore, conferring the most good upon the greatest number, and, consequently, I am encouraged to hope we shall. However, I shall be ready, and happy, to afford you still further information upon the subject, from time to time, as you may desire it and the Post Office Department be enabled to furnish it to me.

Very truly, etc.,
" 'MARK TWAIN,
" 'For James W. Nye, U. S. Senator.'



"There -- now, what do you think of that?"

"Well, I don't know, sir. It -- well, it appears to me -- to be dubious enough."

"Du -- leave the house! I am a ruined man. Those Humboldt savages never will forgive me for tangling their brains up with this inhuman letter. I have lost the respect of the Methodist Church, the Board of Aldermen "

"Well, I haven't anything to say about that, because I may have missed it a little in their cases, but I was too many for the Baldwin's Ranch people, General!"

"Leave the house! Leave it forever and forever, too!"

I regarded that as a sort of covert intimation that my services could be dispensed with, and so I resigned. I never will be a private secretary to a senator again.

You can't please that kind of people. They don't know anything.

They can't appreciate a party's efforts.